• Cowboysbag 1
  • Cowboysbag 2
  • Cowboysbag 3
1 2 3

 
Oct 2:

Daar zit ik dan

Daar zit ik dan....na een heerlijk bord chili con carne met mijn huisgenootjes aan de rosé... We hebben het zoals gewoonlijk weer over onze mannen (of voor sommige lezeressen 'mannetjes': ze zijn namelijk allemaal rond de 20 jaar). En zoals het echte vrouwen betaamt, zijn we aan het zeuren. We zeuren over het feit dat onze vriendjes niet lief genoeg zijn, dat ze ons te weinig mee uit eten nemen, dat ze speciale dagen vergeten en dat ze niet eerlijk zijn wanneer we vragen of iets ons goed staat.

Voor het laatste heb ik overigens echt bewijs gevonden! Ik heb eens expres een draak van een jurk aangedaan om te kijken wat mijn toenmalige lief ervan zou zeggen. Het ding was mosgroen met pofmouwtjes en de stof zat veel te strak om mijn lijf waardoor je mijn putten kon tellen en mijn vetrol voor een tweede borstpartij kon doorgaan. 'Schat, je ziet er geweldig uit', kreeg ik te horen...

clothing1rszNadat ik deze anekdote met de meiden gedeeld had, veranderde het gespreksonderwerp uiteraard in afvallen. Ik had immers het woord 'putten' laten vallen en dan raken de meeste vrouwen -zo ook mijn huisgenootjes- flink gefrustreerd. Het kwam erop neer dat iedereen ontevreden was over haar gewicht. Om beurten zanikten we dat we te dik waren en om beurten kregen we te horen 'Meid, jij bent toch helemaal niet te dik!'. Om aan te tonen dat we wél echt te dik waren, grepen we naar onze bil of buik (afhankelijk van wat onze probleemzone was). Nadat we elkaar hadden opgebeurd, ging het gesprek verder over hoe moeilijk lijnen en sporten is. We vroegen ons peinzend af hoe je in hemelsnaam chocolade met nootjes kunt laten staan (zeker als je ongesteld of vrijgezel bent) en hoe je jezelf er in hemelsnaam kunt toe zetten om elke week te gaan 'spinnen' (=heel hard en dus heel vervelend fietsen in de sportschool).


Organic_and_Recycled_Cotton_ClothingMet het openen van een nieuwe fles rosé, openden we ook een andere discussie. Ik weet niet hoe we erop kwamen, maar plotseling bevond ik mezelf in een gesprek over de (on)mogelijkheid van het combineren van een carrière met kinderen. Onze carrièrevrouw wil überhaupt geen kinderen en ons huisje-boompje-beestje meisje ziet überhaupt geen heil in een flitsende carrière. Het merendeel van ons was echter van mening dat er in de toekomst part time gewerkt zal moeten worden: dan kun je én een carrière én kids hebben. Bij deze laatste optie laaide de discussie pas echt op: want als je voor je kinderen wilt zorgen terwijl je een spetterende carrière aan het opbouwen bent, doe je allebei de dingen half. Een beetje carrière en een beetje kinderen: dat kan echt niet.

We hebben de rest van de avond over dit onderwerp gediscussieerd, maar we kwamen er natuurlijk niet echt uit. En zo breng ik vele avonden door: met mijn huisgenootjes om de eettafel of met mijn vriendinnen in de kroeg. We hebben het dan over van alles en nog wat: mannen, seks, gewicht, cosmetica, Desperate housewives, studie, carrière, relaties, kinderen en ga zo maar door. Om de week kun je in mijn columns de theorieën, conclusies en hersenspinsels lezen die ik naar aanleiding van dit soort avonden in mijn maffe hoofd heb gehaald!



Meer artikelen
Aug 11:

Beter

Stiekem heb ik altijd gevonden dat wij vrouwen superieur zijn aan het mannelijke ras. Mannen zijn dan misschien wel goed in wis-, schei- en natuurkunde, maar op veel andere gebieden zijn ze eigenlijk een beetje onnozel. Op het emotionele vlak kan de man bijvoorbeeld niet aan ons tippen: de zaken van het hart worden door ons beter aangevoeld én beter begrepen.

Wanneer jij op een verjaardag duidelijk ziet dat een vriend van je lover ergens mee zit, gaat dat volledig langs hem heen. Als je manlief vervolgens attendeert op het neerslachtige gedrag van zijn maat, kun je dan ook verwachten dat hij zegt: 'Hoe kom je daar nou weer bij, we hebben heel de avond gewoon gezellig bier zitten zuipen'. We hebben simpelweg een hogere EQ (emotionele intelligentie quotiënt) en weten dat ook. Daarom zullen we de man te hulp schieten wanneer hij er op emotioneel vlak niet uit komt (en hem in dit geval even vertellen hoe hij zijn maat het beste kan opbeuren).

Clothing-Fabric-3
Maar deze emotionele 'achterstand' is eigenlijk niet hetgeen dat de man het zwakke geslacht maakt. Het is iets anders. Juist dat wat hun mannelijkheid bekrachtigd, zorgt er voor dat ze aan ons zijn overgeleverd. Juist: de penis. Wanneer de kleine vriend eenmaal voor het eerst zijn trucje heeft laten zien, komen ze er hun zijn leven lang niet meer vanaf: "Once a man hits puberty, he gets this sense that he will forever be part idiot." (Richard Fish uit Ally McBeal). Wanneer de 'dumb stick' het van de hersenen overneemt (en laten we eerlijk zijn: dat is vaak), kan de man totaal niet meer rationeel denken. En waren we op het emotionele vlak nog zo behulpzaam, bij het penis-probleem steken we geen vinger uit. Sterker nog: we maken er dankbaar gebruik van.

Eigenlijk is het een beetje zielig. Een man weet dat wanneer hij niet lief genoeg is: geen seks. Wanneer hij te weinig belt: geen seks. Wanneer er ruzie is: geen seks. Wanneer je hoofdpijn hebt: geen seks. Het is misschien niet eens altijd zo dat híj er zin in heeft, maar de 'dumb stick'  wel. We gebruiken seks overigens niet eens alleen als wapen in onze relatie, maar bijvoorbeeld ook in de kroeg of op het werk. Je hebt vast wel eens cocktails gratis gehad omdat je lonkend naar de barman zat te kijken. En hoe vaak wordt er wel niet op de werkvloer geflirt om iets van mannelijke collega's gedaan te krijgen? Seks is het hedendaagse vrouwelijke machtsmiddel geworden.

Wanneer ik merk dat ik al flirtend iets voor elkaar krijg, voel ik me stiekem wel schuldig. Maar aan de andere kant: mannen hebben ook hersenen! Ze gebruiken die hersenen alleen niet vaak in combinatie met hun penis, maar goed: dat is hun eigen fout.
De personen tegenover wie ik me soms wel écht schuldig voel zijn Neerlands eerste feministen: Aletta Jacobs, Joke Smit en Wilhelmina Druckers. Want het is natuurlijk niet erg feministisch van me om mijn vrouwelijke charmes te gebruiken om te krijgen wat ik hebben wil. We zouden een baan moeten krijgen omdat we de competenties hebben en niet omdat we tijdens het sollicitatiegesprek een kort rokje hebben aangetrokken. Dat gevoel ebt echter al snel weg wanneer ik 'terug' denk aan de onderdrukking die vrouwen door de eeuwen heen hebben moeten ondergaan. Nu zijn wij de baas! En ja, mannen hebben de 'dumb stick' nou eenmaal, eigenlijk zijn we dus verplicht om hem te gebruiken. Zoals Ling (ook uit Ally McBeal) zegt: 'God gave us that advantage by giving men the dumb stick'.

clothing-hero-01


Meer artikelen
Sep 23:

De weegschaal

Ik moet zeggen dat ik best een aardige meid ben: ik kan het redelijk goed met iedereen vinden en heb eigenlijk nooit echt ruzie. Toch is er één iemand, of beter gezegd één iets, waarmee ik een koude oorlog mee uitvecht: de weegschaal.

Toen ik nog jonger was hadden de weegschaal en ik een goede, stabiele relatie. Ik ging er elke vrijdagochtend op staan en in ruil voor mijn trouw liet hij mij de juiste cijfertjes zien. We hielden het dus licht, als je begrijpt wat ik bedoel. Maar toen de pubertijd ook mij slachtoffer maakte en puistjes als paddestoelen de grond uit vlogen, besloot ik op doktersadvies aan de pil te gaan. De puistjes verdwenen, maar mijn broeken begonnen steeds strakker te zitten. Op maandag keek ik met angst naar de weegschaal, vrezend voor wat er op vrijdag komen zou. Toen de vrijdag was aangebroken, glimlachte ik nog lief naar de hem, maar het mocht niet baten. Ik was kilo's aangekomen en er zouden velen volgen. Vanaf dat moment waren we geen vrienden meer, de weegschaal en ik.

tassen5

Nu, jaren later, heb ik mijn weegschaal-trauma enigzins kunnen relativeren en vind ik mezelf, ondanks dat een beetje flink ben, er best leuk uitzien. Maar op een weegschaal staan, gaat me toch net een stap te ver. Ik word altijd een beetje zenuwachtig als ik me in de buurt van zo'n ding bevind. Alsof iemand me er ineens opzet en ik er het komende jaar niet meer van af mag komen. Ik snap dan ook niet dat mensen 30 euro uitgeven aan het ding, zodat hij je iets kan vertellen wat je zelf ook weet. Je zet hem in de badkamer en hij zegt dat je 2/5/10 (vul maar in) kilo te dik bent. En daar ga je nog 30 euro voor betalen ook! Dat deden de ettertjes bij mij op de middelbare school voor niks!

Vrouwen en weegschalen, vijanden voor het leven. Een kilo erbij, betekent weer een week niet snoepen. Een kilo eraf, betekent dat je op vrijdag een frietje mag eten. Ik ben er letterlijk vanaf gestapt. Tussen de weegschaal en mij is het nu gewapende vrede: ik ga er niet meer op staan en hij vertelt me geen gruwelverhalen. Eigenlijk heb ik hem ook niet nodig om me te vertellen hoe ik eruit zie, want ik heb zelf ook een spiegel. En ik moet je zeggen: ik ben best tevreden. Behalve als ik een bikini ga kopen, maar dat is logisch: wie is er dan wel tevreden?



Meer artikelen
Oct 1:

Bi?

Een herinnering…
"Don’t find love, let love find you.
That’s why it’s called falling in love,
‘cause you don’t force yourself to fall.."

Toen ik uit de kast kwam met mijn biseksualiteit, had ik enkele fervent hetero vriendinnen die meteen afstand van mij namen. Uit angst waarschijnlijk, want "Straks valt ze nog op mij!" Nou, sorry, maar ik dacht het niet he! Natuurlijk val ik niet op alle vrouwen, net zoals mijn hetero ik niet op alle mannen valt!

Ten eerste is er mijn 'female intuition' die mij leidt, ten tweede vertrouw ik op mijn zogenaamde 'Gay-dar' en ten derde is het een bepaald soort vrouw waar ik als een blok voor kan vallen. Eén dame bracht dat letterlijk teweeg bij mij. Ik zag haar, zij zag mij en boem! Vlam in de pan! We fell in love...

Ik geef de voorkeur aan vrouwen met Indisch bloed: klein, haast petit, zeer vrouwelijk met donker haar. De zogenaamde halfbloedjes zijn het mooist. Hier komen de mooiste combi's uit: donker haar met blauwe of groen/grijze ogen. Mysterieus, maar ergens toch open. Doordringend en toch ontwapenend. Mijn laatste dinnetje had zulke ogen, om in te verdrinken gewoon...

Maar over haar gaat mijn herinnering niet...Iets meer dan twee jaar geleden was ik met Giorgio en wat vrienden uit in een club in Amsterdam. Het was een gezellige avond: de muziek was heerlijk en ik kon mijn voetjes haast niet stil houden. Ik had 'Haar' al gezien, toen ze tussen het publiek door over de dansvloer liep. Een Indische schoonheid met een serene uitstraling. "Wat een mooi meisje!" dacht ik nog.

Later op de avond stond ik gezellig te praten met de toiletdames. Ik was immers vaste klant in die club en kende dus haast iedereen die er werkte. 'Zij' kwam van het toilet af, waste haar handen en liep op mij af richting de uitgang. Onze ogen ontmoetten elkaar, ze glimlachte me lieflijk toe. We bleven elkaar aankijken en in mij riep een stemmetje: "Zeg wat! Zeg nou eens wat!", maar als versteend stond ik daar. Ik kon geen woord uitbrengen. Ik leek wel betoverd...

productfotografie-kleding-fotografie-productfotograaf-packshot-invisible-man-mannequin-jurkje

En ineens was ze weg! Verdwenen uit het toilet, terug de drukke zaal in. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan! Het was toch overduidelijk? Nog nooit was me zoiets overkomen in het uitgaansleven; ik denk dat ze mij gewoon overrompelde. Dit was dè kans geweest om haar aan te spreken, en ik had deze kans voorbij laten gaan. De moed zonk me in de schoenen. Als ik me zo schaapachtig zou blijven gedragen, zou ik nooit aan een dinnetje komen!

Ik zocht mijn man en vrienden weer op en ook ik stortte mij weer in het feestgedruis. Ik sta altijd op een verhoging te dansen: omdat ik klein ben, en omdat ik dan goed uitzicht heb op alles erom heen. Opeens voelde ik dat er naar mij gekeken werd, dus tuurde ik de duisternis in, op zoek naar die priemende ogen die in mij zo prikten. En daar stond 'Zij'. Midden op de dansvloer op ongeveer 2 meter afstand van mij vandaan. Ik keek nog achterom en opzij of ze niet 'per ongeluk' naar iemand anders keek, maar nee, ze keek naar mij. Onze ogen ontmoetten elkaar weer en weer lachte ze me toe.

Opeens kwam ze op mij af, bleef voor mij staan en wenkte me met een vinger. Omdat ik een trede hoger stond dan zij, moest ik bukken om te horen wat ze mij wilde zeggen. "Ik vind je mooi", zei ze. In mijn hoofd draaiden mijn radars op volle toeren! Hoorde ik dat nou goed wat ze zei? Gebeurde dit echt? Wat moest ik terug zeggen? Wat moest ik doen!!?? Alsof ik uitgetreden was, hoorde ik mezelf ineens zeggen: "Ik jou ook!" en ik zag mezelf een kusje op haar mond drukken. "Wow, ik ben best stoer! Dat ik dat zomaar durfde!" dacht ik nog.

Ze nam mij bij de hand en trok me van het trappetje af, zo de dansvloer op. Daar dansten we samen, deinend op de muziek. Wang tegen wang, hand in hand, met onze vingers verstrengelt in elkaar. Ik kon haar gezicht niet zien, maar voelde haar warme adem in mijn nek. Met een hand schoof ze mijn haar opzij en opeens kuste ze mij sensueel in mijn nek. De rillingen liepen over mijn rug van opwinding. Ik dacht dat ik verging! Ik keek mijn man aan, die iets verderop stond. Hij knipoogde naar mij, het was goed zo, dus ik liet het maar over mij heen komen. Haar lippen dwaalden af, in vlinderkusjes langs mijn nek over mijn wang zo naar mijn mond toe. Een adembenemende kus volgde... De wereld om ons heen bestond even niet...

Ik heb daarna nog een tijdje contact met haar gehad, maar daar kwam helaas een eind aan. Door omstandigheden, laten we het daar maar op houden. Vorig jaar heb ik haar nog eens ontmoet en weer was er die spanning tussen ons. Toch wil het niet echt vlotten tussen ons, ik weet niet wat dat is en vind dat natuurlijk erg jammer. Ik heb bij haar altijd het gevoel, alsof we nog iets moeten afmaken samen. Altijd als ik in Amsterdam ben, kijk ik stiekem naar haar uit, maar ik ben haar helaas nooit meer zomaar tegen gekomen...

Maar ik blijf hopen, want hoop doet leven. En wie weet, komt ooit weer eens de dag dat ik haar weer eens zo kussen mag... She made me fall...

Guess-dames-tas

Meer artikelen
Oct 11:

Een echte!

Hij is een echte vent die mee gaat shoppen, goed kan dansen, over zijn gevoelens kan praten, zich goed verzorgt, het enig vindt om een romantisch avondje te organiseren (en het dan ook daadwerkelijk doet) en geen scheten laat in bed. We noemen hem: de metroseksueel.

De droom van elke vrouw: een echte vent die ook nog eens je vriendin kan zijn. Je zou denken dat hij niet bestaat. Maar niets is minder waar. Ik heb er in een bar wel eens één gespot. Ik kwam binnen en zag hem van mijlen ver, maar dat moest ook wel, met al dat engelachtige licht dat van hem af straalde. Hij was lang, had een appetijtelijk lichaam, was modieus gekleed, kon erg goed dansen en als klap op de vuurpijl hebben we een enorm goed gesprek gevoerd. Je begrijpt dan ook wel dat ik ontzettend teleurgesteld was toen ik tot de ontdekking kwam dat ik me in een gay bar bevond…De komst van de metro man moest mijn hoop doen herleven. Het schijnt namelijk zo te zijn dat er mannen rondlopen die allerlei voordelige homo-trekjes vertonen, maar toch zo heteroseksueel zijn als het maar kan. Perfect! Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik geen homo als vriend heb, want die lijken me zo gezellig. En ik heb het altijd jammer gevonden dat ik geen vriend heb, want een relatie lijkt me ook zo gezellig. Met de metro man heb ik het beste van twee werelden…dus kom maar op met die vent!

Het feit dat de boegbeelden van de metroseksualiteit David Beckham, Tom Cruise en Brad Pitt zijn, doet de drang naar zo’n man alleen maar groter worden. Ik ben dan ook enthousiast op zoek gegaan naar Nederlandse equivalenten van metro's Becks, Tommy en Brad. Het was tevergeefs: ik heb mijn zoektocht naar de Nederlandse metro noodgedwongen moeten staken. Telkens wanneer ik dacht dat ik er een gevonden had, bleek hij toch gewoon een ordinaire hetero te zijn. Hij faked het winkelen, brengt tijdens het uitgaan opvallend weinig tijd door op de dansvloer, praat toch niet zo graag over zijn gevoelens, verzorgt zich alleen de eerste twee maanden van de relatie, vindt een filmpje kijken op de bank best romantisch en godzijdank is het nooit zo ver gekomen dat hij zich geroepen voelde om scheten te laten in mijn bed!

Chanel-tassen-lente-2014-06

Sorry dames, ik weet dat het een teleurstelling is, maar volgens mij bestaat er in Nederland niet zoiets als een metro man. Ik zal het nog sterker vertellen: volgens mij zijn Becks, Tommy en Brad ook maar nepperds. Want laten we eerlijk zijn, wanneer David Beckham zijn mond open doet en er een verschrikkelijk accent ten gehore wordt gebracht, is dit niet echt ‘metro aantrekkelijk’. Ook Tom Cruise blijkt een echte vent te zijn wanneer hij in een interview zegt: “Talk is over-rated”. En mijn favoriet Brad stelt het meest teleur: “Being married means I can fart in bed”!

Maar goed, zo erg is het nu ook weer niet. Stiekem moet ik bekennen dat ik wel blij ben dat zo’n perfecte man niet bestaat. Het zou toch wel raar zijn als mijn vriend langer voor de spiegel staat dan ik of mij advies geeft over welke dagcreme het best past bij mijn gecombineerde huid. Bovendien vind ik shoppen met mijn vriendinnen één van de leukste dingen die er bestaan en zou ik onze meidenavondjes (inclusief maskertjes en veel chocola) niet met mijn lover door willen brengen. Ik laat de metro fabel dan ook maar voor wat hij is en hou het gewoon bij de ouderwetse, ordinaire hetero!

Kleding_854x700



Meer artikelen